Hoe het begon

Van kindsbeen af hadden we thuis een hond. Ik denk zelfs dat de eerste hond gekomen is bij mijn geboorte. Toen ik 12 was stierf “Kiki”. Onze lieve straathond. Een ongelofelijke slimme en fijne speelkameraad. Ik spreek van de jaren zestig. Toen waren er in het landelijke Vlaanderen nog heel wat straathonden. Je vond ze overal. Iedereen in de buurt kende ook onze hond. En het toenemende drukke verkeer wist ze handig te ontlopen. We woonden bij een heel druk kruispunt waar jaarlijks heel wat ongevallen gebeurden. Maar onze Kiki leek wel beschermd door een bijzondere engelbewaarder want haar overkwam niets. Alleen, de ouderdom kon ze niet ontlopen. Na een korte ziekte stierf ze.

Na een rouwperiode werd er een poedel én een dalmatiër aangeschaft. De poedel heette Snoopy en de dalmaat Yura. Ik had opgezocht dat de naam “dalmatiër” afkomstig was van Dalmatië, een kuststreek in Kroatië en Yura was er een plaatselijke rivier. Snoopy en Yura konden het samen heel goed stellen. Ze waren altijd samen. Yura was een hele lieve en trouwe hond. Altijd blijgezind. Mijn moeder zei dat ze elke dag wist wanneer ik van school zou thuiskomen want enkele minuten voor mijn aankomst stond Yura al klaar met haar wandellijn…
14 jaar was ze onze trouwe gezel in de familie. Zelfs na mijn studies stond ze me vaak op te wachten als ik mijn ouders ging bezoeken. Maar je weet dat je ooit van een hond moet afscheid nemen. En dat is keihard. Je zou willen dat een hond zo lang als een mens zou leven. Maar ze geven zo veel liefde en genegenheid in één jaar als wij in zeven… Ze stierf toen ze 14 was, vrij oud voor een dalmaat. Toen wist ik al dat als ik ooit zou kunnen ik terug een dalmatiër zou nemen.

In het voorjaar van 1998 was het zo ver. En door een gelukkig toeval werden het er zelfs twee. Twee broertjes uit een zelfde nest: Kupa en Genty. Twee heel lieve honden. Al werd er al eens tussen de broers gevochten (ja, de dominantie werd altijd in vraag gesteld), toch waren ze hun hele leven onafscheidelijk. Ik denk niet dat ze ooit meer dan een uur van elkaar gescheiden waren. Toen Kupa, na 12 jaar, in 2011 kanker kreeg en korte tijd later stierf heeft Genty zich letterlijk dood getreurd. Vreselijke tijd was dat.

Kupa en Genty
Tessa en Toby
Tessa en Toby

Na enkele maanden van rust ging ik opnieuw op zoek naar een dalmatiër. Die waren toen in België nauwelijks te vinden. In Nederland had ik me kandidaat gesteld op enkele nestjes. Eind november 2011 mocht ik in de kennel van Marie José Smits, Amelanchier’s, Tessa gaan halen. En drie weken later in Duke’s Proud, bij Sandra Hertogh en Martijn Buytenhek kwam Toby. Weer twee jonge pups in huis verandert je leven grondig!

Elke dag spelen, wandelen. Regelmatig naar de hondenschool (weliswaar afzonderlijk). Mevr. Tessa heeft vanaf het begin duidelijk gemaakt dat zij van de twee de baas is en goede ziel Toby kan daar perfect mee leven. Honden verschillen niet zoveel van mensen…

Ik had altijd wel eens gedacht om een nestje te kweken. Om dat goed voor te bereiden volgde ik met succes in 2013 de initiatiecursus voor het fokken van L.O.S.H. honden van Sint-Hubertus. En dat is een echte aanrader voor fokkers, zeker voor een gelegenheidsfokker als mezelf.
Tessa en Toby zijn een onafscheidelijk, dynamisch en soms wat explosief koppel (maar dat ligt natuurlijk al in hun naam T&T). Het zijn prachtige honden. Hebben beide een heel goed karakter. Zijn speels en houden enorm van wandelen en dan nog liefst los zo dat ze naar hartenlust kunnen hollen wat in onze buurt gelukkig nog kan.

Kom ons en ons baasje maar eens bezoeken!
Jozef Janssen